Ons verblijf in de Moezelstreek en de Calmont Klettersteig

22 / 08

Zoals velen onder ons het laatste seizoen van “De Mol” hebben gezien, dat plaatsvond in Duitsland, werden wij geïnspireerd door die “ene opdracht met de wijnglazen“. Wij gaan al eens graag gaan wandelen en toen we ontdekten dat de moezel zowat op de weg was naar Zuid-Tirol (onze eindbestemming), was de keuze voor een tussenstop snel gemaakt.

Met onze tussenstop konden we trouwens nog gemakkelijk op vrijdag na het werk vertrekken. Een dikke vier uur later (want we stopten onderweg nog eens voor avondeten) kwamen we aan op onze bestemming: Das Moselhaus. Het was trouwens best wel grappig, ongeveer 45 minuten voor aankomst reden we al van de autosnelweg en plots moesten we nog door allerlei typische duitse dorpen (waar de pita-zaken duidelijk de place to be was de jeugd). We zagen wel de leukste kleine dorpjes onderweg en het werd nog een best leuke rit!

Onze kamer was echt heel erg mooi! Das Moselhaus is een bed and breakfast met drie kamers! De uitbaters zijn trouwens Nederlands, dus heel erg handig wanneer je geen woord Duits kan ;-). De b&b is de ideale uitvalbasis om de Calmont te beklimmen, het is zo een 10 minuten wandelen naar de helling die je dan naar het beginpunt van de wandeling brengt.

Onze kamer was de groene kamer. We hadden helaas geen balkon, maar we mochten wel het terras beneden gebruiken. We kregen gezelschap van de allerliefste kat (na de onze ;-)) en konden zo babbelen met de eigenaars en kregen we nog een paar gratis goede tips in de buurt erbij!

Anyway, we hebben erg genoten van ons verblijf en we missen het ontbijt nu al! Ook vroegen we naar een supermakt dichtbij zodat we sandwichen of broodjes konden halen voor tijdens de wandeling, maar dat hoefde niet, want we kregen bij het ontbijt papieren zakjes om eventuele overschot (en die was er: probeer eens ieder een croissant en vier pistolets op te krijgen) mee te nemen tijdens de wandeling, zo moesten we geen broodjes gaan halen.

De wandeling begint al met een stevige klim. Zie je de huisjes naast de sporen? Daar begon het! De wandeling brengt je ook echt langs smalle padjes aan de rand van de afgrond. Grappig verhaal: ooit op kamp met “de ziekenbond” liepen we op tocht ook eens op een smal pad (gelukkig niet langs een afgrond, maar wel langs een redelijke steile helling) en raad eens wiens onhandigheid naar boven kwam, haar voet omsloeg en een eindje naar beneden rolde? Jep, it’sa me. Sindsdien ben ik er niet 100% gerust op wandelen op smalle wandelpaden en zeker niet wanneer de begroeiing vaak het pad half versperd.

Toen ik over de wandeling las, stond er vaak dat het niveau voor “moderate” was en verhalen van mensen die de wandeling met hun kinderen deden. Toen we aankwamen aan het beginpunt van de wandeling stond er een bord “alleen voor ervaren wandelaars”, “je mag geen hoogtevrees hebben om deze wandeling te doen”, … slik. Ik heb echt getwijfeld om eraan te beginnen, want het klonk wel echt heel eng. Onderweg ben ik ook wel een paar keer dood gegaan (figuurlijk natuurlijk). Het was een dag van 27°C en er werd ons aangeraden om zo vroeg mogelijk met de wandeling te beginnen (dus ongeveer om 10 uur zijn we gestart, zodat we gedaan hadden tegen de middag/net na de middag). Het wordt super warm op de “berg” omdat het gesteente waaruit de berg gemaakt is de warmte goed vasthoudt. Wanneer wij aan het einde van de wandeling kwamen en we mensen nog rond 13:00u zagen vertrekken, waren wij toch tevreden dat wij niet in hun plek waren ;-).

Op de foto krijg je zo’n idee hoe steil de wijnranken wel zijn! En je ziet over de helling deze rails lopen. Dit is voor de karretjes van de wijnboeren. Het laatste deel van de proef in de Mol moesten ze in zo’n karretje zitten. ECHT wel heel steil hoor! Spijtig genoeg konden wij dit niet eens uitproberen: de karretjes op zich zijn blijkbaar heel duur en de enkele reden dat je als niet-wijnboer er normaal gezien in meerijdt is wanneer je gered moet worden vanop de Calmont. Je kan eens kijken op de website van Calmont Wein hoe zo’n rit er dan uitziet …

In de verte: Ediger-eller waar we startte met de wandeling en rechts Bremm waar je naartoe wandelt. Het is eigenlijk maar zo’n 2 à 3 kilometer verder, maar als je het zo ziet, is het toch precies veel verder 😉

Ow yeah! We made it! Het kostte toch best wat zweet, want het was echt een warme dag van 27°C (we hadden zeer veel geluk met het weer). Het is wel best aanbevolen dat je stevige wandelschoenen aantrekt (zebra-kousen optioneel ;-)), want je hebt op sommige delen toch wel wat grip nodig!

Omda de wandeling geen lus is, eindig je een dorp verder en stap je langs de baan terug (tenzij je jezelf nog eens wilt pijnigen en de wandeling in de omgekeerde richting wilt doen). Onderaan de berg zie je dan meteen hoe steil de hellingen zijn.

Vanuit onze slaapkamer hadden we een supermooi uitzicht op de Moezel en op de top van de helling aan de overzijde van de rivier zagen we steeds een Kruis. Wel, we kregen tips over hoe we daar moesten geraken en zo geschiedde: aan het Höhenkreuz heb je een overzicht van de gehele bocht aan de Moezel en we konden zo onze bed & breakfast ook spotten!

Ideaal uitzichtpuntje voor een paar foto’s te maken!

De dag sloten we af bij Schinnens Scheune, het restaurant volgens Google best-beoordeeld! Mijn lief had spek-patatjes en ik had een salade met witte kaas! Ik denk dat we voor een 20-25 euro beiden hadden gegeten (meer dan genoeg trouwens) en een goed glaasje wijn gedronken.

Na ons laatste ontbijtje (ik geef toe, de wandeling heeft er best wat ingehakt ;)) maakten we ons klaar om te vertrekken naar Italië!

Voor wie nieuwsgierig is en geen zin heeft om naar boven te scrollen:

© 2021 — madebyines

0 comments on this post

Wanneer je een reactie achterlaat, ga je akkoord met de opslag en verwerking van jouw gegevens door deze website. Deze gegevens worden niet aan derden verstrekt. Lees de disclaimer voor meer informatie