Fashion revolution week

23 / 04

Fashion revolution week?

Deze week is het voor de zesde keer al fashion revolution week. Fashion revolution is een project opgericht naar aanleiding van de ramp in de Rana plaza fabriek. Op 24 april 2013 vielen in de fabriek meer dan 1100 doden en nog veel meer gewonden. De ramp in de fabriek vestigde de aandacht op de slechte werkomstandigheden in de fabrieken waar onze kledij wordt geproduceerd en die aandacht is nodig: in de wereld van fast fashion worden er tot wekelijks nieuwe producten gelanceerd en dit heeft natuurlijk een prijs.

Dat de ramp gebeurde in de Rana plaza fabriek was eigenlijk geen verrassing: de dag voor de ramp werden scheuren en barsten in de muren bemerkt. Echter zette de fabrieksbaas zijn werknemers tòch aan het werk: hij was bang om de strikt opgelegde deadlines door de kledijmerken. Het duurde tot oktober 2015 voor alle slachtoffers (of hun families) werden vergoed voor de schade die ze leden.

Waarom hebben we een verandering nodig?

Lonen

Een zogenaamd living wage voor werknemers in textielfabrieken zou het minimum zijn, maar wat betekent dit nu? Onder een living wage wordt verstaan dat het loon van de werknemer voldoende is om zichzelf en zijn/haar gezin (genomen als één werkende volwassenen, één volwassene die zorgt voor de kinderen en twee kinderen) te voorzien in basisbehoeftes.

Hoeveel dat is, hangt natuurlijk af per land, maar als voorbeeld: in Cambodia zou een living wage zo’n vier keer hoger liggen dan het minimumloon. In Bangladesh bedraagde in 2016 het minimumloon maar 18% van het living wage. Ervoor zorgen dat de lonen hoog genoeg zijn voor een bestaansminimum is belangrijk omdat mensen moeten kunnen leven in menselijke omstandigheden. Dankzij vakbonden en sociale vangnetten zitten we vrij goed in bijvoorbeeld België, maar helaas heeft niet iedereen die luxe. Daarom moet ervoor geijverd worden om de lonen echt te verhogen en geen valse beloftes meer te doen.

In nog veel landen waar kledij wordt geproduceerd ligt het loon absurd veel lager dan wat nodig is om een menswaardig leven te leiden

Enkele gevallen

H&M — In 2013 maakte H&M een statement dat tegen 2018 zo’n 850 000 arbeidsters een eerlijk loon zouden ontvangen voor hun werk. Helaas is dit statement verdwenen van hun website, en maakte het plaats voor een fair wage method. Onderzoek toont aan dat dit lang nog niet het geval is: arbeidsters krijgen soms minder dan de helft, een derde of zelfs maar ongeveer tien procent wat van in hun land een leefbaar loon zou zijn.

UNIQLO — Hoewel UNIQLO in 2014 al gecontacteerd werd door activisten in het arbeidsrecht (er waren onderzoeken die toonden dat wetgeving niet werd gerespecteerd: zwangere vrouwen werden ontslaan, overuren die niet werden betaald, gezondheids- en veiligheidsrisico’s in de fabriek, …). Het bedrijf besloot vanaf 2015 de lonen niet meer te betalen van de arbeiders en trok al zijn bestellingen terug weg vanuit de fabriek, waardoor de fabriek failliet ging en de werknemers op straat stonden. Er moet nog steeds vijf en een half miljoen Amerikaanse dollar uitbetaald worden aan schadevergoedingen voor de ontslagen werknemers.

Rana Plaza Collapse

Veiligheid

Het bekendste geval is de instorting van het Rana Plaza gebouw zoals supra vermeld, maar het is zeker niet de enige ramp die er was in een textielfabriek door embarmelijke omstandigheden. Arbeiders werken in gevaarlijke omstandigheden: er is amper regulering of inspecties, de constructies zijn gevaarlijk, elektriciteitsdraden die niet veilig zijn, boilers die ontploffen, … soms zijn er geen brandblussers aanwezig of de nooduitgangen niet duidelijk aangegeven. Kortom: allemaal dingen die voor ons heel vanzelfsprekend zijn (en volgens mij wij basic vinden), zijn totaal afwezig.

En het stopt niet met de infrastructuur van de fabrieken, het werk die de arbeiders doen, houdt vaak gezondsheidsrisico’s in: lange uren zonder veel pauze zorgen voor rugklachten, ademhalingsproblemen door de chemicaliën die worden gebruikt of wondjes aan de handen door de naaimachines. Mensen verdienen om in een veilige omgeving hun werk te kunnen doen, zonder gevaar voor hun leven te lopen. Als er dan iets misloopt, verdienen ze zeker om vergoed te worden (wat zeker niet altijd gebeurt).

Mensen verdienen om in een veilige omgeving hun werk te kunnen doen, zonder gevaar voor hun leven te lopen

Enkele gevallen

ALI ENTERPRISES – In de Ali enterprises fabriek brak brand uit, waar ongeveer 300 werknemers niet meer uitkwamen. De arbeiders hadden geen materiaal om het vuur mee te bestrijden, er was geen enkele veiligheidsprocedure om te evacueren, en zelfs als die er was: er waren geen nooduitgangen in de fabriek. Het was zelfs zo dat de eigenaar van de fabriek de arbeiders dwong in de brandende fabriek te blijven: de stock van zijn fabriek was meer waard dan mensenlevens. Er was pas vier jaar na de ramp een akkoord over de compensaties voor de slachtoffers.

Tazreen Fashions factory: In november 2012 brak een brand uit in deze fabriek. No biggie: gewoon naar buiten lopen en jezelf in veiligheid brengen, toch? Nee: de werknemers konden niet uit de brandende fabriek: de deuren waren op slot en de ramen op de lagere verdiepingen hadden baren, dus kon je alleen maar ontsnappen door te springen uit de ramen van de hogere verdiepingen. In juni 2016 zijn pas alle slachtoffers (en/of hun nabestaanden) hun inkomens vergoed.

Stop intimidatie

Uit onderzoek blijkt dat 80% van de werknemers die kledij produceren vrouw zijn en van alle werknemers in de kledij-fabrieken zou 60% intimidatie, harassment en verbaal of fysiek geweld hebben ondervonden. In veel landen zijn er amper mogelijkheden om het geweld aan te kaarten en zelfs al wordt dit gedrag aangekaard: de kans is groot dat je als arbeider plots ‘niet meer productief genoeg’ wordt bevonden.

Harassment wordt vaak gebruikt om mensen te dwingen akkoord te gaan met voorwaarden die lang niet oké zijn: zo ben je als arbeider bijna verplicht akkoord te gaan met gratis overwerken, want anders heb je gewoon geen job. Met lonen die dik onder het bestaansminimum liggen: wat voor keuze heb je dan nog?

Dus: who made my clothes?

Ik zou zeggen, sta deze week eens extra stil bij de mensen die je kleren maakten. Het is niet altijd gemakkelijk om voor alles het juiste te doen, maar alle beetjes helpen. Als alle consumenten zich samen verenigen om bedrijven te wijzen op mensenrechten van hun arbeiders, hebben we een heel sterke stem. Maak een foto met de labels zichtbaar van je kledij, tag de merken en stuur hen: “#whomademyclothes“!

Bronnen

  1. Fashion revolution, www.fashionrevolution.org/about (22 april 2019)
  2. BBC, www.bbc.com/news (22 april 2019)
  3. Zara: “Blijf in stijl met de laatste nieuwe mode trends voor dames. Jassen, jurken, jeans, en schoenen wekelijks geüpdate.“, www.zara.com/be/nl (22 april 2019)
  4. Schone kleren, www.schonekleren.nl/ (22 april 2019)
  5. Labour behind the label, www.labourbehindthelabel.org (22 april 2019)
  6. Hello Roger, www.helloroger.ch/en (22 april 2019)
  7. Business humanrights, www.business-humanrights.org/en/ (22 april 2019)
  8. Sarah Vandoorne, www.mo.be (22 april 2019)
  9. Rana Plaza argreement, ranaplaza-arrangement.org (22 april 2019)
  10. Clean clothes, Clean clothes (22 april 2019)
  11. Aljazeera, www.aljazeera.com/indepth (23 april 2019)
  12. Independent, www.independent.co.uk/news (23 april 2019)
  13. Foto’s: Pictures Fashion Revolution, www.fashionrevolution.org/resources/press (22 april 2019)

© 2019 — madebyines

2 comments on this post

Wanneer je een reactie achterlaat, ga je akkoord met de opslag en verwerking van jouw gegevens door deze website. Deze gegevens worden niet aan derden verstrekt. Lees de disclaimer voor meer informatie

23 / 04

Irene wrote Reply

Goed dat je hier aandacht aan besteed! Ik heb op Netflix The true cost gezien waar die ramp in de Rana Plaza fabriek ook aan bod komt en ik vond dat echt choquerend. Ik merk ook dat ik er regelmatig aan moet herinnerd worden wat de werkomstandigheden zijn van de mensen die de kleding voor mijn favoriete merken maken. Ik koop nu eigenlijk vooral tweedehands maar ik geef toe dat ik soms toch ook 'verblind' word door mooie spullen en dan zonder nadenken iets koop. Ik hoop dat er snel nog meer verandering komt hierin.

Cancel comment

23 / 04

Ines wrote Reply

Ik denk dat het al veel is als we af en toe eens bij de werkomstandigheden stilstaan als we een kledingstuk kopen van een 'minder fijn' merk en ons gewoon afvragen of we iets gewoon willen kopen om te hebben of omdat het echt een toegevoegde waarde is! Vooral tweedehands kopen is al heel mooi, ik zou mijzelf toch al een schouderklopje geven hoor ;-)

Cancel comment

27 / 04

Ilona Wielinga wrote Reply

Ik vind het ontzettend mooi dat je hier een artikel aan wijd. Ik probeer zelf ook steeds bewuster kleding te kopen, door bijvoorbeeld vaker naar de kringloop te gaan en de gewone winkels wat meer te vermijden. Ik vind het niet alleen leuk omdat je vaak unieke items kan scoren bij de kringloop, maar het is ook nog eens goedkoper en je geeft een kledingstuk een nieuw leven. Want hoe meer ik me erin verdiep, hoe meer ik tegen ben op de fast fashion industrie.

Cancel comment

27 / 04

Ines wrote Reply

Ja, ik snap je volledig! Het is teleurstellend om constant te lezen over de fast fashion industry en telkens weer teleurgesteld worden dat mensen dit elkaar aandoen. Ik hoop dat we meer dan tevoren bewust gaan worden van de praktijken die plaatsvinden in fabrieken waar onze kledij vandaan komt.

Cancel comment